Berichten

Kunstmarkt Almere Haven

Spannend, spannend, spannend! Ik ga meedoen aan de Kunstmarkt op 7 september aanstaande in het centrum van Almere Haven.

De voorbereidingen zijn in volle gang: een catalogus maken, prijzen vaststellen, posters maken. Ik ben heel benieuwd! Het is heel leuk om eens even terug te kijken als je alles zo op een rij zet.

Ik sta met een kraam voor Corrosia, dus op een gunstige plek ( denk ik…), maar we moeten afwachten. Hopelijk zit het weer mee.

 

Beeldhouwen in Kenia

In februari heb ik een studiereis  naar Kenia gemaakt. Doel van die reis was onder meer het kennismaken met het onderwijssysteem aldaar, maar ook het bezoeken van biologisch interessante plaatsen. Op weg naar het beroemde park Maasai Mara kwamen we in een wegrestaurant a la Kenia. Er was daar ook een groot aanbod van beelden voor de toeristische markt,  die daar ook werden gemaakt. Dat betekende dat er ok ruw hout lag, waaronder een prachtig stuk ebbenhout. Ik heb dat aangeschaft. Eenmaal terug zag ik dat er in het stuk hout een arend verstopt zit. Om een beroemd beeldhouwer te citeren, ik hoef die arend er alleen maar uit te halen…., en daar ben ik hier mee bezig.

 

Op de school hebben we de leerlingen ook dieren laten boetseren met was. Ze hebben die dieren vervolgens gebruikt om het principe van classificeren onder de knie te krijgen. Zowel zij als hun docent waren heel erg enthousiast.

De organisatie van deze reis werd georganiseerd door Reisvriend, www.reisvriend.com, gespecialiseerd in reizen op maat naar Kenia. Een echte aanrader!

Tuinbeeld

Een aantal jaren geleden hebben mijn vrouw en ik een bezoek aan Lucca gebracht. Zij volgde daar een cursus Italiaans en ik had daardoor ook wat tijd voor mijzelf. Lucca ligt vlak bij de marmergroeves van Carrara, in de Alpi Apuane. Als je  van Genua naar Toscane rijdt, zie je aan de oostelijke horizon witte bergen. Deze zijn niet wit van de sneeuw, maar wit vanwege de marmer. Al sinds de tijd van de Romeinen wordt er marmer gewonnen. Ook Michelangelo haalde er zijn marmer vandaan.

Ik heb er een bezoek gebracht, met een 4wheel drive de groeve in. Het is heel indrukwekkend om te zien hoe het marmer gewonnen wordt in blokken van 4 bij 6 bij 4 meter, die vervolgens doormidden worden gezaagd met enorme zaagkabels. Vrachtwagens rijden af en aan. Het is lawaaiig, stoffig en langs de randen behoorlijk steil. Er worden complete bergen afgegraven.  Nu het milieu steeds meer een rol gaat spelen, ontstaan er ook allerlei ondergrondse groeves, die zo groot zijn dat de kathedraal van Milaan er makkelijk in past. De aandacht voor het milieu is wel een beetje uiterlijke schijn.., letterlijk.

Ik heb er zelf twee stukken marmer meegenomen, echt Carrara-marmer dus. Uit het grootste heb ik een kop gehakt, met een geschonden gezicht. De inspiratie daarvoor was het vernietigen van de marmeren beelden en andere overblijfselen uit de oudheid in Palmyra.

De bello syrico
De bello syrico ( Over de Syrische oorlog)

De kop, getiteld ‘De bello syrico’ staat nu bij mij in de tuin. Mijn vrouw noemt hem gewoon Jan.

Mergel uit Zuid Limburg

Een jaar of vier geleden stopte mijn werkzaam leven en kreeg ik ruimte om andere dingen te gaan ontdekken. Rondfietsend in Zuid Limburg kwamen mijn vrouw en ik langs Sibbe. Daar, aan de Bergstraat is een mergelbedrijf gevestigd, firma Kleijnen. Vlak bij de ingang staat en grote bak, waarin brokken voor het bedrijf onbruikbare mergel worden gedeponeerd.

Hun dagelijks werk is de grote blokken mergel, die in de groeve worden gewonnen, in kleinere delen te zagen. Als klant kan je aangeven welk formaat je nodig hebt. Hun klanten zijn voornamelijk bouwbedrijven die gespecialiseerd zijn in de restauratie van oude huizen. Deze zijn vaak (deels) uit mergel opgebouwd.  Als er een vuursteenkern door het blok loopt, is het blok waardeloos als bouwmateriaal. Deze blokken zijn wel interssant voor mensen zoals ik, die het mergel gebruiken om er beelden van te maken.

In mijn tuin staat het eerste beeld dat ik van die mergel heb gemaakt, een torso. Mergel is heel eenvoudig te bewerken, omdat het zo zacht is. Het is daardoor wel een stoffige boel, tijdens dat werk.  Ook kom je regelmatig fossielen tegen, oesterschelpen, slakkenhuisjes en resten van kokerwormen en inktvissen. Op zich leuk, maar ze verstoren de vorm van het beeld.  Gelukkig zaten er in dit blok bijna geen fossielen. Het resultaat is dit eenvoudige beeld, dat na voltooiing is behandeld met waterglas, om het verder verweren tegen te gaan. Dat blijkt onbegonnen werk: inmiddels groeien er nu toch korstmossen en algen op.

Torso
Torso (mergel)

Het beeld staat op een stuk leisteen uit het Sauerland, te midden van de bloeiende viooltjes. Het herinnert me steeds weer aan het (her-)begin van mijn passie voor beeldhouwen.

Nutsschool voor beeldende expressie

Nutsschool voor beeldende expressie

Dit speelt in de jaren ’60 en ’70 van de vorige eeuw op het Weteringplantsoen, vlak bij de Weteringsschans in Amsterdam

Tijdens de laatste jaren va de lagere school, de Woltjerschool aan de Van Hillegardstraat in Amsterdam, aan de rand van De Pijp werd door vooral mijn moeder het creatief uiten gestimuleerd. Sport was in ons gezin niet echt populair, maar creativiteit wel. Zo werden mijn zussen en ik naar de Nutsschool voor beeldende expressie gestuurd, op woensdagmiddag. De lesruimten waren gesitueerd in het souterrain van een heel groot huis, dat uitkeek op het Rijksmuseum. Het was er altijd wat troeperig: kleiresten, stof van mergel etc. Hier maakte ik mijn eerste beeldjes van klei, die ook gebakken werden en mee naar huis mochten. Die van mij zijn in de loop der jaren gesneuveld; bij het opruimen van het huis van mijn vader na zijn overlijden zijn de laatste beeldjes van mijn zussen door hen meegenomen. Ook herinner ik me dat ik mergel bewerkte met aardappelschilmesjes. Ik maakte reliëfs, waarvan weet ik niet meer. Ze werden verduurzaamd met waterglas, waardoor ze niet meer zoveel mergelstof afgaven. Ook deze beeldjes zijn verdwenen, hebben de tand des tijds niet doorstaan. Nu vind ik dat jammer….

Hier begon het dus, maar het heeft wel lang geduurd voordat ik het weer ontdekte. De herinnering aan deze periode in mijn leven werd wakker gemaakt door het lezen over het bestaan van de Artis Academie, die voortgekomen moet zijn uit de Nutsschool. En laten dieren nu een grote bron van inspiratie voor mijn huidige beelden zijn…..

Even voorstellen!

Even voorstellen? Ik ben Aat Harms, ik ben in 1953 in Amsterdam geboren. Na de middelbare school ging ik biologie studeren aan de VU te Amsterdam.

Met veel plezier heb ik daarna in het voortgezet onderwijs gewerkt. Na mijn onderwijsloopbaan ben ik in contact gekomen met Frans van der Ven, beeldhouwer in Almere. Van hem heb ik veel geleerd.

( Frans van der Ven)

Mede door hem heb ik een passie gekregen voor het maken van beelden van allerlei soorten materiaal. De onderwerpen ontleen ik meestal uit mijn vak, biologie, of gewoon, door naar mensen te kijken. Ik vind het leuk om een inkijkje te bieden in datgene wat ik gemaakt heb.

Als je wilt reageren, ga gerust je gang!